VOS EN MOL zitten al onder de Oude Eik als Mus langs de bosrand komt aanvliegen. Ze heeft een folder in haar snavel die ze vlak voor Mol laat neerdwarrelen. ‘Van juf gekregen. Om aan mijn vrienden te laten zien. Aan jullie dus!’
Mol leest de hele folder en zegt dan: ‘Ik ben niet zo Internationaal.’
Vos leest alleen de voorkant en schudt ook zijn hoofd. ‘Ik ben niet zo vrijwillig.’
Mus fladdert naar de onderste tak en piept: ‘Maar ontwikkeling is toch wel leuk?’
Vos knikt. ‘Ja, op zich wel. Maar duurzaam...’
Mus landt vlak naast Mol en fluistert: ‘Wat is duurzaam dan eigenlijk?’
Mol tuurt over het weiland en aait met zijn graafpoot over een dikke wortel van de Oude Eik. ‘Volgens mij iets van: Zó goed voor de aarde zorgen, dat ze nog heel lang meegaat.’
Vos springt op. ‘O, dat! Daar doe ik wel aan mee. Ik ben enorm vrijwillig! Misschien niet het hele jaar, maar wel zo veel mogelijk.’
‘Ik ook,’ zegt Mol. ‘Tenminste, als het maar een beetje in de buurt is…’
Mus slaat haar vleugels uit en vliegt jubelend langs de bosrand:
Zóóó’n zin in dit nieuwe jáááár!
Sááámen krijg je alles voor elkááár’

(illustratie Ruth Hengeveld)

Groeten van Annejan

Tien jaar geleden is het begonnen met een ACHTERSTEVORENDAG in mijn klas. Misschien wel mijn allerleukste schooldag want ik kwam iets op het spoor… Er volgden steeds meer bijzondere dagen en nu verschijnt er bij uitgeverij Lemniscaat een heel boek van vol. Niet over een klas in een school, maar over Vos, Mus en Mol aan de bosrand. Met minstens even veel plezier. Dat kun je ook goed zien aan de heerlijke illustraties van Ruth Hengeveld die ik gelukkig ook op het spoor kwam. Het enige probleem; jullie moeten nog even wachten... Op 5 maart is het namelijk pas IN-DE-WINKEL-DAG.

Groeten van Annejan

Ik ging lekker een dagje op stap met wat Schrijvers voor Toekomst.
Zon, zing en heel veel bordjes lezen:

• Minder vliegen, meer bijen
• Zorg voor je moeder, laat haar niet stikken
• Leefbare aarde in het basispakket
• Zeg, Poolkapje waar ga je he-heen...

De aarde blijkt bij elke klimaatmars weer een (on)uitputtelijke bron van inspiratie.

Groeten van Annejan

Bibliotheek Delft had me uitgenodigd een lezing te geven voor hun Taalvisite- en Vindplaats-vrijwilligers.
Een zaal vol aandachtige leesverleiders!
Ik wou dat ik er als kind zo een was tegengekomen. Het heeft best lang geduurd voordat ik mijn weg in de boeken vond. Maar het is gelukt:)

Groeten van Annejan

Annejan heeft een geheime held met een zonnebril. Vandaag kwam ze hem zomaar tegen toen we boeken gingen wegbrengen in de bibliotheek. Na een gesprekje over weerwolven en winnen gingen ze samen op de foto. Kijk haar eens glimmen.
Die meneer van Loon heeft dus mooi al tig keer bij de Kinderjury(!) gewonnen.
Dat wil Annejan nu ook een keer. Nou, daar is nog wel wat magie voor nodig...

Groeten van Raaf

Zie hier mijn helden van Uitgeverij Lemniscaat.
De meedenker, de nalezer, de kommajager, de reclamemaker, de vormgever, de letterkenner, de praatjesmaker, de vertegenwoordiger, de uitgever, de besteller, de inpakker, de netwerker, de rekenaar, de volhouder, de wegdromer...
Schrijven doe je alleen, een boek maken doe je met z'n allen.
Dat is wel een feestje waard!

Groeten van Annejan

Zelden zo'n heerlijk schrijfboek (uit)gelezen. In korte hoofdstukken belicht Annet Huizing een bonte stoet aan thema's. Niet alleen treffend en persoonlijk, ook licht ontregelend. En juist dat maakt het zo'n fijne wegwijzer, want om je eigen weg te vinden moet je eerst flink verdwalen.
Een boek als een doosje bonbons. Niet alleen door de zorgvuldige vormgeving, vooral door het verheugen; straks mag ik weer een hoofdstukje. En dan niet kunnen stoppen. Al die smaken...
Meteen bij mijn cursisten aanbevolen. Ik kan wel inpakken.
Twee pistooltjes & een dakmus! Uitgeverij Lemniscaat

Groeten van Annejan

De truien van de Rotterdamse Loes gingen in een tentoonstelling de hele wereld over. Zo ver reizen de truien van onze eigen tante Mies niet; zij vinden via het WIJcafé hun weg in de buurt.

Groeten van Annejan

Berichten van (voor)lezers zijn als cadeautjes; ze laten je glimmen.
Tijn schreef me dat hij, samen met zijn zoon, zeer genoten had van Het kleine heelal. Dat het verhaal bij hen allebei een diepere laag had geraakt.
Maar hij had ook een vraag: Of het wel allemaal verzonnen was.
Niet alleen de witte gevangenis aan het nabije Merwedekanaal kwam hij in het boek tegen, ook zijn criminele fitnessbaas Fred. Die Fred heeft in zijn kickboxschool een aquarium met twee schildpadden én woont zelf in een stacaravan op een camping...
Ik schreef Tijn: 'Dank voor je bericht, ik zit helemaal te glimmen. Dit verzin je niet! Toch gedaan: echt verzonnen.'

Groeten van Annejan

Een van de eerste opdrachten voor mijn schrijfcursisten was:
Ga -in gedachten- een middagje met je personage op stap om hem/haar te leren kennen. Waar gaan jullie heen? Ontdek hoe je personage praat en beweegt, waar hij/zij op let, zich over verbaasd, bang voor is, etc. Bedenk, bevraag, bekijk, noteer, schrijf uit, lees voor. Kortom: wees nieuwsgierig.
Ga er gerust nog eens samen op uit: 's Avonds, in de regen en zonder geld.
Onder een onbenullige wens kan een diep verlangen schuilgaan.
Dat is goud waard. Voor je verhaal.

Groeten van Annejan

Op mijn deeltijd-Pabo was er weinig aandacht voor kinderboeken.
Dat is nu wel anders; zie mijn kleine heelal eens glimmen tussen die twee juweeltjes.
Je zou nu maar Pabo-student zijn en moeten kiezen... Sterkte!

Groeten van Annejan

Kinderverhalen schrijven is niet voor watjes. Of misschien juist wel; het is een soort denkruimte-reis.
Maar hoe begin je daaraan en hoe kom je verder? Daar geef ik in maart een cursus over De VAK in Delft. En die VAK is ook precíes de plek waar 25 jaar geleden mijn eigen schrijfavontuur is begonnen. Met Benny Lindelauf als reisleider; wat een mazzel.
Nu ga ik zelf zo'n reisje uitzetten: inzoomen, oprekken, uitproberen, overdrijven en vooral...schatplukken. Ik verheug me nu al.

Groeten van Annejan

Groeten van Annejan

Verhalen spelen niet alleen op een plek, ook in een seizoen.
Ik blijk een voorkeur te hebben voor de herfst. Misschien omdat ik dan jarig ben. Of omdat de natuur dan zo zichtbaar transformeert; voor een hoofdpersoon gaat er ook (heel) wat veranderen.
Je hoeft geen uitgebreide beschrijving te geven; met een paar specifieke details belandt de lezer al in het laagseizoen: Net over de zandbak, schommels verwijderd en natte bladeren op de picknicktafel.
Nog even het begint te sneeuwen.

Groeten van Annejan

Ella, mijn overbuurmeisje, hield vandaag haar boekbespreking over Homme en noodgeval. En ze had mij meegenomen om iets over de schrijver te vertellen. Dat ging gelukkig goed.

Groeten van Annejan

'Als je iemand wil bereiken, doe het met zachte hand.' Soms is er zo'n zinnetje dat zich in mijn hart nestelt. Zoals deze van Ayoub Kharkhach, een Nederlands-Marokkaanse theatermaker (in Trouw april 2024). Of eigenlijk van zijn moeder. Ik moet er de laatste tijd weer geregeld aan denken.

Groeten van Annejan

De leidraad van de Taalunie heeft me behoed voor een vrije val tijdens het Groot Dictee der Nederlandsche taal waar ik vandaag aan mee mocht doen.
Zeven topzware zinnen in een moordend tempo; ik was al blij dat ik alle woorden had. Met 30 fouten (waarvan 3 in 'Zuidoost-Noord-Brabants'...) eindigde ik iets boven het gemiddelde.
De hordes die ik nam en de valkuilen ik doorzag zijn helaas niet geteld.
Maar geloof me, dat waren er ruim voldoende om de moed erin te houden.
En die leidraad is mijn wegwijzer in het woud der samenstellingen, klinkerbotsingen, tussenletters, afleidingen, woordgroepen, uitzonderingen en koppeltekens.

Groeten van Annejan

Het rode jasje.
Ooit ergens uit een tweede-kans-hoop gevist, jaren geduldig in mijn kast laten hangen en bij toeval aangetrokken naar de Jeugdjournaal-gouden-griffel-verrassingsactie.
Het jasje is deze hele maand vrolijk meegereisd langs 36 klassen, 10 boekwinkels en 3 boekenfeestjes. Voor de herkenbaarheid.

Groeten van Annejan

Het werd een kinderboekenweek met alles d'r op en d'r aan:
Twee weken op stap met m'n griffel langs scholen, boekwinkels, leesfeesten en huldigingen.
Van een stukje oud gordijn maakte ik een fluwelen reiszakje.
En dan elke keer weer dat glanzen. En de vraag: 'Is het echt goud?'
Dan hadden we het even over medailles en bekers. En over samen oefenen, volhouden en een beetje geluk hebben.
Dat is het echte goud.

Groeten van Annejan

Vandaag ging ik signeren. In een grote stad, bij een grote boekwinkel, aan een grote tafel. Er kwam ook een meneer van ruim 9+ langs. We maakten een praatje en ik scheef iets in zijn boek. 'Voor Rob, zie de ruimte en voel de zon.'
Hij nam het dankbaar aan en vroeg toen: ‘U houdt toch van katjesdrop?’ Na wat rommelen in zijn tas reikte hij me een zak drop aan. Precies de goede. Rob had zijn bezoek aan de boekwinkel grondig voorbereid. Op mijn website staat onderaan mijn lijstje van mogelijke antwoorden: Katjesdrop.
Signeren is heel wat meer dan een snelle krabbel.

Groeten van Annejan