Toen ik haar buurmeisje werd, was Mensje van Keulen al een gevierd schrijver. Als oppas van haar zoontje kreeg ik daar flarden van mee.
De meeste indruk maakten de volgeschreven schriftjes op haar bureau. Soms ging ik daar even achter zitten: hoe zou het voelen om schrijver te zijn...

In haar achtertuin -in mijn oude buurtje- wisselen we boeken en belevenissen uit. En we nemen ook het klimaat van deze aardbol even onder de loep. Vandaar die handen in het haar (en onze gympen).
De tijd vliegt, bij Mensje op de thee.

Groeten van Annejan